ពាក្យកាព្យបុរាណ


របស់លោកអ្នកឧកញ៉ា វង្សាសរពេជ្ញ នង  បានប្រែចេញពីបាលី ហើយនិពន្ធ ជាពាក្យឃ្លោង តាំងពីក្នុងរជ្ជកាល ព្រះបាទ​សម្តេចព្រះហរិរក្ខមារា ព្រះអង្គឌួង ព្រះពុទ្ធវង្ស ម៉ី អាំងស្បិចទ័រ និង ព្រះគ្រូវិមលបញ្ញា អ៊ុម-ស៊ូរ អាចារ្យក្នុងរាជបណ្ណាល័យ បានយកមកពិនិត្យផ្ទៀងផ្ទាត់ ឲ្យបានត្រឹមត្រូវល្អឡើង ។

~~~~~~~
បាណាតិបាត
នាអ្នកនេសាទ
ចិត្តចោរចោតចង់
ពិឃាដម្រឹគា
មច្ឆានូវអង្គ
មនុស្សសត្វឲ្យបង់
ឲ្យបាត់ជន្មា ។
អ្នកនោះនឹងទៅ
រងបាបក្តាត់ក្តៅ
លំបាកនៅនា
សញ្ជីពនរក
ទល់ទុក្ខឈឺផ្សា
ទុរន់ទុរា
រូបរងយូរក្រៃ ។
យម្ភូបាលបោះ
ទៅក្នុងភ្លើងស្មោះ
ឆុរឆេះក្សិណក្ស័យ
ហើយរស់រូបវឹង
កុំដឹងភិតភ័យ
ថាវិលមកព្ធ
ដល់មាត់រណ្តៅ ។
យម្ភូបាលបរ
ចោមចាក់នឹងស្នរ
មូលច្បូកដែកក្តៅ
ចាក់នឹងលំពែង
ស៊កសែងចោលទៅ
ក្នុងទីរណ្តៅ
ភ្លើងភ្លឺពុំក្សាន្ត ។
កំណត់ជន្មា
នរកនោះហា
រយឆ្នាំប្រមាណ
គិតគណនាឆ្នាំ
ត្រូវប្រាំបួនលាន
មនុស្សនេះទើបបាន
មួយថ្ងៃនរក ។
លង់លុះរំដោះ
ពីនរកនោះ
មកមិនដែលសុខ
កើតជាមច្ឆា
មាន់ទាជ្រូកស្រុក
គេកាប់សាច់លក់
ប្រាំរយជាតិជាក់ ។
ទៀងទើបកើតជា
មនុស្សមានទោសា
គេបាញ់គេចាក់
គេដោតគេកាប់
សម្លាប់ឥតអាក់
ប្រាំរយជាតិជាក់
ពិតពុំសុខអង្គ ។
ទើបយកជាតិជា
មនុស្សមានរោគា
ដំបៅពកឃ្លង់
ជាមនុស្សគមគាក់
ភ្នែកខ្វាក់ខ្វិនខ្វង់
ក្ងែងក្ងង់
ក្ងួរអប្រិយ ។
បើបានជាតិមុន
ត្បិតផលជាតិមុន
បានសាងមកក្តី
ពៀរកម្មអាត្មា
ឲ្យអាយុខ្លី
ពុំយឺនជីវី
ជីវិតដល់ចាស់ ។
ទោះទុក្ខធ្វេសធ្វើ
កាយកម្មបាបបើ
បោះបង់ក្រឡាស់
ប្រលាប់លែងលាប
ប្រែប្រេះរហ័ស
ដឹងដោយធម៌ច្បាស់
គន់គិតយង់យល់ ។
ខ្លាចបាបខ្មាសបាប
ចៀសចាកដរាប
ជីវិតសត្វសល់
ពិតពុំគណនា
រក្សាតម្កល់
ចិត្តចាំសីលផល
បាណាតិបាត ។
បានទៅកើតនា
សួគ៌ចាតុមហា
រាជិកាជាតិ
ជាអង្គទេវបុត្រ
បរិសុទ្ធស្អាត
ស្ថិតលើប្រាសាទ
ប្រាំពីរយោជន៍គត់ ។
ស្រីទេពកញ្ញា
ប្រាំរយអង្គា
បម្រើបាទបត់
ចូលបង្គំគាល់
រៀងរាល់ប្រាកដ
ប្រកបកំណត់
កំណាន់សព្វថ្ងៃ ។
ប្រាំរយឆ្នាំគត់
ទើបទេពច្យុត
មកកើតនៅព្ធ
ត្រកូលក្សត្រិ៍យក្សាន្ត
សន្តានថ្លាថ្លៃ
រូបរាងល្អក្រៃ
មានលក្ខណាក្តាត់ ។
មានកម្លាំងលន់
មានចិត្តទោរទន់
ប្រណីទុក្ខសត្វ
មានកូនមានចៅ
ញាតិផៅពុំព្រាត់
ពុំប្រាសខ្ចាយខ្ចាត់
ជាសុខដល់ចាស់ ។
ពុំដែលក្សិណក្ស័យ
ជីវិតប្រាល័យ
ដោយគ្រឿងសហាស
បានបរិពារពេក
អនេកច្រើនណាស់
ឥតទុក្ខទោសទាស់
ឥតព្យាធិ៍រោគា ។
ឥតមានសត្រូវ
កំណាចភ្យាតភ្យូវ
បៀតបៀនបណ្ឌា
អាយុយឺនយូរ
បរិបូណ៌ជន្មា
នេះផលបាណា
តិបាតប្រធាន ។
អទិន្នាទានា
មនុស្សលួចទ្រព្យា
គេគិតចង់បាន
បំបាត់បញ្ឆោត
បំពោតបំពាន
បំពារអាងមាន
យសសក្តិខូវខំ ។
លុះលែងជាតិទៅ
នរកនាមហៅ
កាឡសូតអស់យម
ភូបាលចាប់ចង
ធាក់ផងដាល់ដំ
ឈឺផ្សាពេកពុំ
សុខសោយទុក្ខា ។
ទើបយកបន្ទាត់
ដែកដុតមកផ្ទាត់
សុខសព្វកាយា
ខ្លះយករណា
មកអារអង្គា
ពុះពីសិរសា
ទល់ទុក្ខទោរទន់ ។
ឈាមហូរសស្រាក់
ស្រែកយំឥតអាក់
ភិតភ័យភាំងភាន់
នៅនានរក
រងទុក្ខកំណាន់
កំណត់មួយពាន់
ឆ្នាំទើបរំដោះ ។
មួយពាន់ឆ្នាំត្រៃ
ត្រិង្សទើបមួយថ្ងៃ
នានរកនោះ
យូរពន់ប្រមាណ
លុះបានរួចស្មោះ
ពីនរកនោះ
មកជាប្រែតបាន ។
កំពស់ត្នោតលៃ
រូបអាក្រក់ក្រៃ
រកអ្វីស៊ីគ្មាន
ស៊ីសឹងតែលាមក
ជាទុក្ខអត់ឃ្លាន
ប្រាំរយជាតិបាន
មកកើតជាមនុស្ស ។
កំសត់ពិបាក
អត់ឃ្លានតោកយ៉ាក
ទុគ៌តទុយ៌ស
ដើរសូមទានស៊ី
ឥតគេសប្បុរស
ក្សិណខ្សត់របស់
ប្រាំរយជាតិទៀត ។
មានទ្រព្យតិចតួច
ចោរចាំលបលួច
បានបាត់បង្សៀត
កើតជាខ្ញុំគេ
ម្ចាស់ជេរវាយទៀត
បាបត្បិតបៀនបៀត
ទ្រព្យអ្នកដទៃ ។
បើអ្នកឯណា
មួយមានប្រាជ្ញា
ជវនវាងវៃ
វៀរចាកទិន្នា
ទានជាបច្ច័យ
មគ្គផលអាស្រ័យ
សមានបរិភោគ ។
វៀរជំនួញប្រាំ
ប្រការចងចាំ
ចិត្តចេះអធ្យោគ
អធ្យាស្រ័យយល់
ទៅដល់បរលោក
ខ្លាចកម្មទុក្ខសោក
ដិតដល់អាត្មា ។
អ្នកនោះនឹងបាន
ទៅកើតនៅស្ថាន
សួគ៌ត្រៃត្រឹង្សា
មានទេពអប្សរ
បវរកញ្ញា
មួយពាន់ចោមជា
បរិវារគង់គាល់ ។
ឋិតវិមានខ្ពស់
ប្រមាណទ្វាទស
យោជន៍យល់ឆើតឆាយ
ត្រដែតត្រដួច
បង្គួចរៀងរាល់
សឹងមានពិព័រណ៍
ពិពិធរចនា ។
សោយសុខប្រមាណ
មួយពាន់ឆ្នាំមាន
ទើបយកជាតិជា
ត្រកូលក្សត្រិយ៍ក្សាន្ត
មែនមានប្រាជ្ញា
ធនធានសក្តា
ច្រើនពន់ពេកក្រៃ ។
ទើបយកជាតិជា
ត្រកូលនៃមហា
សេដ្ឋីប្រពៃ
មានទ្រព្យរបស់
សក្តិយសថ្លាថ្លៃ
ឥតអ្នកដទៃ
ណានឹងបៀតបាន ។
ទោះចោរខ្មួញខ្មាំង
សត្រូវបៀនទាំង
លាយលោកធនធាន
ចិត្តចង់វិវាទ
ប្រមាទពុំបាន
ហេតុនោះអ្នកមាន
ផលលះលោភលែង ។
កាមេសុមិច្ឆា
ទោះអ្នកឯណា
ចិត្តនោះវង្វេង
លួចភរិយាគេ
ឥតឯមានក្រែង
ស្រីផិតប្តីឯង
អំពើឆោតឆុត ។
អ្នកនោះនឹងទៅ
ដល់ទុក្ខនិត្យនៅ
សំឃាដនរក
ទាំងប្រុសទាំងស្រី
ឥតបីមានសុខ
រូបរងទោសទុក្ខ
លំបាកមហិមា ។
យម្ភូបាលបាន
ដាវដេញឲ្យពាន
ឡើងដើមរកា
ដែកដាលជាភ្លើង
ខ្ពស់ឡើងកណ្ឋា
មួយយោជន៍បន្លា
ច្រើនច្រុះច្រាងច្រូង ។
ស្រីពានឡើងមុខ
មុតខ្លួនទូរន់
ស្រែកយំរលូង
ប្រុសឡើងតាមទៅ
មុតដាវដើមទ្រូង
ធ្លុះថ្លើមបេះដូង
ឈាមហូរសស្រាក់ ។
មានឆ្កែសច្រាល
ប៉ុនដំរីសារ
ខឹងខាំកន្រ្តាក់
ជើងជែងហួរហែក
ត្មាតក្អែកឆុកឆាក់
ចឹកចោះធ្លុះធ្លាក់
ខ្លួនដល់ដែកដាល់ ។
ឆុរឆេះជាភ្លើង
ភ្លឺផ្លេកឡប់ឡើង
ព្រោងព្រាយរន្ទាល
ឆេះខ្លួនក្រៀមក្រំ
ទើបយម្ភូបាល
បរបណ្តេញដាល
ឲ្យឡើងទៀតទៅ ។
ស្លាប់មួយថ្ងៃពីរពាន់
ដងដោយកំណាន់
គំនិតអសៅ
អសារអសោក
លន្លោចក្តាត់ក្តៅ
ពីរពាន់ឆ្នាំទៅ
រស់រងទោសទុក្ខ ។
អាយុពីរពាន់
ឆ្នាំទិព្វនៅជាន់
យាមាសួគ៌សុខ
ទើបបានមួយថ្ងៃ
មួយយប់នរក
រងរួចទោសទុក្ខ
យោនយកជាតិជា ។
សត្វតិរច្ឆានឆុក
គេគ្រៀវធ្វើទុក្ខ
ទោសតាមវេរា
កាយកម្មអង្គឯង
វង្វេងមោហា
ប្រាំរយជាតិជា
ទុក្ខទៀងអប្រិយ ។
កើតជាខ្ទេចខ្ទើយ
ប្រាំរយជាតិហើយ
កំព្រាឥតប្តី
ដោយនូវវៀរវី
ចាកពីបុរី
បូរមជាតី
បាបជាទម្ងន់ ។
ទើបកើតជាប្រុស
អាក្រក់ទូរយស
មកមានប្រពន្ធ
ចោរចិត្តជាផិត
ពុំគិតបាប បុណ្យ
ហេតុពៀរពីមុន
បរទារកម្មគេ ។
បើអ្នកណាមាន
វិញ្ញូញេយ្យញាណ
ប្រុងប្រាជ្ញប្រុះប្រែ
ចិត្តចេះចាំចៀស
រវៀសបានបែរ
វៀរចាកកាមេ
សុមិច្ឆាចារា ។
អ្នកនោះនឹងទៅ
សោយសម្បត្តិនៅ
សុខសួគ៌យាមា
ស្ថិតលើប្រាសាទ
ស្អាងស្អាតសោភា
កំពស់អដ្ឋា
រយយោជន៍យល់យង់​ ។
ភ្លឺផ្លេកចិញ្ចាច
ចិញ្ចែងត្រដាច
ត្រដួចដោមដុង
មានទេពអប្សរ
បវរគាល់គង់
ពីរពាន់សឹងទ្រង់
ឆោមឆាយវិសុទ្ធ ។
អាយុពីរពាន់
ឆ្នាំទើបគ្រប់គ្រាន់
ចាកចរច្យុត
យោនយកកំណើត
មកកើតជាបុត្រ
ក្សត្រិយ៍ថ្លៃវិសុទ្ធ
វិសេសប្រសើរ ។
ប្រកបភរិយា
ត្រឹមត្រូវលក្ខណា
គាប់គួរមៀងមើល
ជាស្រីគ្រប់លក្ខណ៍
ឯកអគ្គប្រសើរ
ទោះដេកទោះដើរ
សឹងជាសុខសល់ ។
មុសាវាទា
ទោះអ្នកឯណា
កុហកកាចកល
មានពាក្យរឹងរូស
ប្រទូស្តកំហល់
កំហឹងកែវកល់
កែកាចកិច្ចគេ ។
បញ្ឆុកបញ្ឆោត
បញ្ឆៀងបំពោត
បំពានវៀចវេរ
ពោលពាក្យភូតភរ
បង្កស្រាលស្រែ
ឲ្យបង់ទ្រព្យគេ
ឲ្យគេកើតទុក្ខ ។
អ្នកនេះនឹងទៅ
ទល់ទុក្ខនិត្យនៅ
រោរពនរក
បានបួនពាន់ឆ្នាំ
រងកម្មពុំសុខ
ព្រោះមាត់អាក្រក់
ពោលពាក្យមុសា ។
យម្ភូបាលយក
ដង្កាប់ដែកមក
ដុតដកជីវ្ហា
ឈាមហូរសស្រាក់
កន្ត្រាក់អង្គា
ចោលចុះក្នុងនា
រណ្តៅធំក្រៃ ។
ប្រាំពាន់ឆ្នាំណា
សួគ៌តុសិតា
ទើបបានមួយថ្ងៃ
រោរពនរក
រងទុក្ខរងភ័យ
យឺនយូរកម្រៃ
កម្ររំដោះ ។
លុះរួចមកបាន
កើតជាប្រែតប្រាណ
អសោចិសូន្យសោះ
កម្មកើតអគ្គី
ឆេះពីមាត់នោះ
ស៊ីសឹងឈាមខ្ទុះ
ជាតិជាអាហារ ។
ទើបកើតជាមនុស្ស
អាក្រក់ទុរយស
មាត់វៀចឆែបឆា
កើតជាមនុស្សល្ងង់
គថ្លង់ឥតការ
ឥតកេរិ៍្តអសារ
អាសោចិពីមាត់ ។
បើអ្នកឯណា
វៀរពាក្យមុសា
វាងវៀរគិតកាត់
កាន់សច្ចវាទី
ស្រដីពាក្យសត្យ
នឹងបានសម្បត្តិ
សួនសោយសុខា ។
ពិភពតុសិត
អាយុយឺនក្តាត់
បួនពាន់វង្សា
មានទេពអប្សរ
បវរធីតា
បួនពាន់ជាតិជា
បរិវារសព្វថ្ងៃ ។
ឋិតលើប្រាសាទ
ប្រសើរស្អាងស្អាត
សឹងកែវប្រពៃ
ខ្ពស់ម្ភៃប្រាំយោជន៍
ស្រោងស្រោចត្រឈៃ
សុខសប្បាយក្រៃ
ឥតឯឧបមា ។
ប្រាំបួនពាន់ឆ្នាំ
ទើបផលសោតចាំ
ចុះមកកើតនា
ត្រកូលក្សត្រិយ៍ក្សាន្ត
មែនមានប្រាជ្ញា
ទើបទៅកើតជា
អ្នកប្រាជ្ញចេះធម៌ ។
មែនមានពាក្យសត្យ
ពាក្យពីរោះក្តាត់
ចេះចាំអស់អាថ៌
ចំណោទប្រស្នា
បញ្ហាសព្វសារ
ពើពុំទើសទាល់
ដល់ប៉ុនកេសី ។
សុរាមេរយា
រីមនុស្សផឹកស្រា
ភ្លេចភ្លាំងស្មារតី
ក្រសាលជាល្បែង
ពុំក្រែងវាវី-
បាកបាបស្រដី
ពុំជឿធម្មា ។
នឹងធ្លាក់ទៅនៅ
នរកជ្រាលជ្រៅ
រូបរងវេទនា
ដល់ដាបនរក
ដល់ទុក្ខមហិមា
យឺនយូរគណនា
ប្រាំបីពាន់ឆ្នាំ ។
ហេតុចិត្តវង្វេង
ផឹកទឹកទង់ដែង
ក្តៅក្តាត់ជោកជាំ
រលាករលុះ
ពងពុះដោយកម្ម
ប្រាំបីពាន់ឆ្នាំ
និម្មានរតី ។
ទើបបានមួយថ្ងៃ
នរកយូរក្រៃ
លង់លុះឡើងពី
បាបបានកើតជា
យក្សាតិរ្ថិយ
ជាមនុស្សអប្រិយ
សឹងឆ្កួតពុធ្យា ។
មានពាក្យអសុរោះ
ពាក្យរឹងត្រគោះ
លលើលលា
អ្នកផងតិះដៀល
ដំនៀលនិន្ទា
ជាមនុស្សមោហា
ជួជាតិខ្លួនខ្លៅ ។
បើអ្នកឯណា
វៀរសេពសុរា
នោះនឹងបានទៅ
សោយសុខស្ថិតស្ថាន
ពិមានសន្ធៅ
សឹងកែវនិត្យនៅ
និម្មានរតី ។
ពីព្រោះប្រាសាទ
សាមសិបយោជន៍ស្អាត
ប្រកបនឹងស្រី
ទេពអប្សរសួគ៌
គាប់គួរប្រាំបី
ពាន់ឆ្នាំទិព្វពី
នោះមកកើតជា ។
ត្រកូលមហាក្សត្រិយ៍
សេពសោយសម្បត្តិ
សម្មតិទេវា
ស្តេចស្តែងថ្កើងថ្កាន
មែនមានចេស្តា
ប្រកបប្រាជ្ញា
ចេះចាំធម៌គាប់ ។
មានចិត្តខ្លាចបាប
ខ្លាចពៀរដរាប
មានស្មារតីខ្ជាប់
ជវនប្រាជ្ញប្រុះ
ឆ្លាស់ឆ្លុះវៃឆាប់
ពាក្យពោលគំនាប
គំនិតសោតធ្ងន់ ។
អំពើទាំងប្រាំ
ប្រការចូរចាំ
ចិត្តចេះគិតគន់
បង់បញ្ចវេរា
កម្មជាទម្ងន់
មិនមានមោះម-
ន្ទិលទាស់ទោសទុក្ខ ។
រក្សាសីលប្រាំ
នេះនៃនឹងនាំ
រូបរួចបានសុខ
ទៀងទាល់និព្វាន
មិនមានឆោតឆុក
ផុតពីនរក
សោយសួគ៌សម្បត្តិ ។
សម្បូណ៌បច្ចុប្បន្ន
បុណ្យបានទ្រព្យធន់
ធួនទាំងមនុស្សសត្វ
សិទ្ធីទីស្ថាន
ស្ថិតប្រាណដុះខាត់
ខឹងខំកម្ចាត់
កម្ចាយបាបកម្ម ។
កម្មពៀរវៀរចេញ
ចិញ្ចឹមចំណេញ
ចំណេះចេះចាំ
ចំណោទចោតសួរ
សំគួរបរិកម្ម
កម្មដ្ឋានចំណាំ
វិបស្សនាហោង ។
​​​                                                                                                         ចាកកម្ពុជសុរិយា

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s